Nvoc-Golf "The Pitch" observeert en geeft haar visie, ze slaat hierbij geen deuken, maar neemt soms wel zaken op de korrel, de indruk (pitch) blijft achter...........

OUTFIT

 

Kleren maken de man……en de vrouw! Ook op de golfbaan.

Er zijn een heleboel voorschriften waaraan iedereen die zich op de fairways begeeft, moet voldoen. Eigenlijk zijn het meer restricties. De aandacht moet nu eenmaal naar het balletje uit blijven gaan en niet naar allerlei zaken die de concentratie kunnen verstoren. Dus: geen decolletés maar een zedig kraagje, geen superkorte broeken, maar exemplaren met een decente lengte, geen opgesneden topjes, maar shirtjes die geen onverhoedse inkijk onder de armen bieden. Toegegeven: het beperkt in het tentoonstellen van allerlei aantrekkelijkheden. Vindingrijk als echter ontwerpers en dragers zijn, er blijft genoeg over om te variëren. Ook op Ifach kunnen we dat wekelijks aanschouwen.

 

Laten we eerst de heren onder de loep nemen. Het Spaanse klimaat verleidt ons tot het dragen van luchtige kleding om de ergste warmte het hoofd en lijf te bieden. Dus de korte broeken zijn favoriet. In vele kleuren bewegen ze zich over de baan. Netjes van snit en lengte. Een poloshirt erop, sokjes eronder, pet of hoed op de kalende kopjes en och arme heren……meer valt er niet te bedenken. Het juiste merk voor wie daarvoor gevoelig is, biedt nog enige uitkomst. Voor de geraffineerdsten onder hen (of in het bezit van een partner die haar/zijn beleid uitstippelt) valt er nog te spelen met gewaagde kleurencombinaties,  in consequentie doorgevoerd en dat is het wel zo’n beetje.

 

Maar dan de dames. De grootste handicap betreft natuurlijk het onvolmaakte lijf. Onze aandacht moet eerst uitgaan naar de camouflagetechnieken. Bij de heren zou dat ook een rol moeten spelen, maar die trekken zich daar niet zoveel van aan, van die uitdijende buikjes. Maar grote borsten vragen een andere snit dan kleintjes en datzelfde geldt voor billen, maag, heupen, love handles….waar zit het eigenlijk niet, dat vermaledijde vet, verkregen door de jaren en het heerlijke leven. Of door een genetische aanleg heb je juist te weinig rondingen verkregen en dat vereist ook weer een verhullende techniek. De gelukkigen die van geen van beide last hebben, kunnen zorgeloos kiezen.

Broek, shirt, sokjes…..het lijkt hetzelfde maar vergis je niet. Wat denk je van pailletjes, borduurseltjes, bodywarmers, ritsen, sjaaltjes, patronen….. Van alles om je te onderscheiden van de grote massa medegolfers. Op het hoofd een leuke pet of klep in de juiste kleur maakt het af. En dan is er nog het rokje. De laatste jaren niet meer weg te denken op de baan. Lekker luchtig natuurlijk in Spanje, vrouwelijk bovendien. Helaas moeten er geen knotsknieën of blubberende benen onderuit komen. En denk aan het bijpassende broekje eronder bij erg korte rokjes: bukken bij golfen komt vaak voor.

 

Opvallend is dat bijna iedereen het eigen lijf goed doorgrond heeft, want grote blunders tref je niet vaak. Men weet heel goed waar het aan schort en kleedt zich daarnaar. Als je nu eenmaal dat  fijne lijf hebt waardoor je nergens rekening mee hoeft te houden, is het heel verleidelijk je te buiten te gaan aan variaties. Net als buiten de golfbaan zorg je voor een afwisselende outfit en dan is het een dankbaar gespreksonderwerp. Want bijna alle mensen onderscheiden zich graag.

Toch blijft het natuurlijk geneuzel in de marge. Zelfs de slanksten, welgevormdsten, goedgekleedsten onder ons, zullen het grif toegeven: er gaat niets boven een prachtige afslag, een briljante chip, een superput….. We komen op de eerste plaats voor dat potje golf. Zo is het.

SINT EN PIET OP IFACH

 

Sint streek dit jaar eens over zijn warmkloppende hart en was, vergezeld door zijn meest springerige lievelingspiet, even in Spanje. En wel op golfbaan Ifach waar vijftig NVOC-leden op 3 december een spelletje deden. Texas Scramble noemden ze het, maar Sint vond dat nergens op slaan, zo’n Engelse naam. Hij bedacht de naam Husselpotje.

Tijdens het uitzwermen van de vrolijke golfers, beschenen door een heerlijk zonnetje, dwaalde Piet al over de baan. Hij strooide met lekker zoete mandarijntjes en chocolade munten. En gaf links en rechts tips, waarbij hij een verdachte kennis van zaken tentoon spreidde. Zouden Pieten in hun rustperiode zich ook wagen aan een partijtje golf? Het weer is in Spanje heel geschikt en ze blijven zo mooi in conditie voor het daken beklimmen en door de schoorsteen glijden.

Ruim op tijd schoven de husselaars aan lange tafels in het clubgebouw aan. De niet-golfende partners en andere gezelligerds kropen ertussen, zodat er zeventig man hun bijdrage leverden aan de kakofonie.

 

Maar wat werd het stil toen Sint zijn intree deed. In zijn beste, mooi gestreken tabberd sprak hij zijn luisteraars toe. Hij vertelde over de trubbels met de Pietenvakbond en prees zich gelukkig een echte Zwarte Piet vandaag aan zijn zijde te hebben. Toch bewees hij een meebewegende Sint te zijn gezien zijn voorstellen de Sinterklaasliedjes te veranderen. De knecht wordt een medewerker met een migratie-achtergrond en lachen op het dek hoeft niet meer, gezien de blauwbekkende Pieten van de kou. De ergste koukleumen worden Blauwe Pieten, goed voor de niet stigmatiserende variatie. Lijfstraffen met de roe zijn ook uit den boze (Sint had naar Wilders geluisterd), want dat hoort bij de Islam. Piet past zich aan aan de Nederlandse cultuur en gaat met rustgevende wiet strooien. De Wietpiet is geboren!

 

Tot slot deelde Sint de prijzen van die dag uit. Hij had van het Vaticaan een kusverbod opgelegd gekregen (vast door allerlei dubieuze uitwassen op dit gebied de laatste tijd. Hoewel…. de gemiddelde leeftijd van de aangeboden wangen lag ver boven die van de onschuldige slachtoffertjes, je kunt ook overdrijven). Maar Piet greep gretig de gelegenheid aan om iedereen een merkteken mee te geven. De winnaars bleven herkenbaar door rode lipafdrukken en zwarte vegen. En Piet…..die werd steeds witter! Tot slot werden de organisatoren  letterlijk in de bloemetjes gezet voor hun niet versagende ijver iedere zaterdag tot een waar feest te maken. Golfreisjes en –uitstapjes niet te vergeten. Esta, Wim en Gerard (Perry zat te blauwbekken in Nederland) kregen een bloemenslinger omgehangen.

 

De magen begonnen erg te rammelen en er zat maar een klein laagje pepernoten en  bitterballen in. Dampende schotels stoofpotje met frietjes verschenen op de tafel. Alles warm en knapperig voor zoveel personen, bewonderingswaardig! De nodige glaasjes om alles beter naar binnen te laten glijden , werden genuttigd en de stemming steeg nog meer.

Een vrolijke Spaanse dame sprong voor het voetlicht, behangen met allerlei fruit en een taart op een dienblad. Iedereen zong mee met het lied “Er is toe, er is toe…..”

Vervolgens werd het unieke optreden aangekondigd van wereldster Dolly Parton, voor het eerst in Spanje. Zij werd vergezeld door een vertaalster, Louise van Gaal. De Engelse diepzinnige tekst, gezongen door een sterk in omvang toegenomen maar uitstekend geklede Dolly, kreeg een bijzondere vertaling. Een dansende Elvis met ‘It is now or never” bracht iedereen, luidkeels meezingend, overeind. En het klapstuk werd gevormd door een geheimzinnige dame die haar lied ten gehore bracht vanachter een discreet voorgehouden kledingstuk. Toen het zijden geval terzijde werd geworpen, stond daar de diva in haar volle, vooral heel volle glorie, slechts bedekt door een negligé.

Lachen is gezond en wie weet, doet langer leven. Daar gaan we voor!

TUSSEN DE OREN

 

Wie denkt dat keien in het golfen hun succes alleen te danken hebben aan geweldige techniek, een uitstekend balgevoel en souplesse in de lendenen heeft het mis. Ook recht onder de klep of het petje vindt een heleboel plaats.

 

Allereerst moeten de nodige beslissingen genomen worden tijdens het spel. Welke club is er nodig voor de juiste afstand? Is het handiger vóór de bunker/waterbarrière te belanden in plaats van de kans te lopen er net in te komen? Hoe loopt die green nu? Zoals ik het zie of juist niet? Neem ik die greppel voor mijn rekening met het risico dat die me wel twee slagen kan kosten of verklaar ik de bal onbespeelbaar?

Allemaal rationele overwegingen. Hoe meer ervaring, des te minder last dat je ervan hebt.

Maar dan het irrationele gezoem in je hoofd!

 

Waarom denk je dat er zoveel ballen bij de afslag van hole 1 op de helling, in de bunker of in de rough terecht komen? Een beetje onwennigheid bij de eerste hole? Misschien…..maar er zijn o zoveel ogen op je gericht!

Waarom bereik je de put niet op een afstandje dat normaal een makkie voor je betekent, als deze slag een birdie of een par zou opleveren? Trillende handen? En waardoor zou dat komen?

Waarom gaat op de ene hole letterlijk alles mis wat er maar verkeerd kan gaan, terwijl je op de vorige de sterren van de hemel speelde?

Waarom worden alle putjes op een en dezelfde dag een, twee of drie keer gemist? Zijn ze allemaal verkeerd gestoken? Of lopen de greens niet? Waarom is dat dan niet het geval bij je medespelers?

Waarom krijg je bij de afslag de kriebels als je vermoedt dat er iemand achter je staat? Die zorgt er heus wel voor niet geraakt te worden.

Waarom mag er met het putten niemand in je blikveld staan? Die put ligt waar hij ligt en een beetje schaduw verandert daar niets aan. Trouwens, natuurlijke schaduw die niet te vermijden valt, geeft meestal geen last.

Waarom brengen verkeerde tellingen, onterechte opmerkingen en onbekendheid met de regels van je medespelers je van letterlijk van slag? Je slaat geen hout meer, zeg je. Als het zo moet…..

 

Herkenbaar? Voor de een meer dan de ander. Voor de een is het gebiedje tussen de oren gevoeliger dan voor de ander, blijkt.

Alle sporters hebben hier last van. Vooral bij lijfsporten helpt een beetje psychisch stoken. Elkaar diep in de ogen kijken voor de wedstrijd (uit een interview met een Olympische judoka), ‘je stinkt uit je bek’ bij een hockeyende tegenstander die jou moet dekken, je laatdunkend uitlaten over de prestatie van een ander.

 

Golfers zijn gentlemen (en - ladies). Over het algemeen is men heel aardig tegen elkaar. Men prijst elkaars goede ballen en troost de ander als het mis gaat. Het regent tips. Dat mag eigenlijk niet tijdens een wedstrijd, maar ach….als de ander daar nu mee geholpen is! Lief zijn we voor elkaar!

Bij match play wil dat wel eens afwijken. Een kuchje op het juiste moment, pas vertellen dat je tee verkeerd geplaatst was ná je afslag, een fijne opmerking tussendoor….

Maar op Ifach hebben we daar niets mee te maken! Geen borstgeroffel, vertoon van tanden en aanspannen van de biceps. Geen misselijkmakende opmerkingen en minachtend gesnuif bij wanprestaties. We kussen elkaar voor de wedstrijd (één kus) en erna (één kus) en drinken een borrel (of meer). En we klappen van harte voor de winnaars.

 

Het gebiedje tussen onze oren zou eigenlijk in diepe rust moeten zijn. Of zou onze concentratie er dan ook vandoor zijn?

Bunkers

 

De gedachte dringt zich iedere keer op: ontwerpers van golfbaan moéten een licht sadistische inslag hebben. Waarom zijn de greens vaak zo moeilijk bereikbaar met allerlei hindernissen eromheen? En als je de bal er mooi op parkeert, rolt hij er even zo vaak weer af. Waarom zijn er bomen geplant, zodanig dat ze echt gruwelijk in de weg staan en in het gunstigste geval een prachtig geslagen bal flink afremmen? Waarom zorgt een kleine afwijking in de slag er al voor dat er geen sprake is van een mooie glijdende vlucht, maar dat een dikke woeste graslaag onverbiddelijk afstopt? Waarom is het water op het allerbreedst op weg naar de vlag? De heren/dames ontwerpers hebben zich vast in hun handen gewreven bij het bedenken van al deze valkuilen.

 

En het werd helemaal likkebaarden bij het fenomeen bunkers! Geen moeilijke constructies of gebruik maken van wat er al was, maar lekker uit je dak gaan bij het neerleggen van de zandbakken. Voor de green, achter de green, aan beide kanten van de green. Jawel, doe het maar allemaal tegelijk. Om de hoek bij een dog leg, zie je hem pas als je bal erin rolt. Op de hoogte van waar de bal neer komt bij de afslag van een gemiddelde golfspeler, richting vlag.

Je hoort ze juichen bij het bedenken ervan.

 

En dan de variaties die mogelijk zijn! Het meest favoriet zijn de exemplaren met zo’n dikke  rand die hoog boven je uit torent. Probeer je de bal er met alle macht uit te slaan, geheel volgens de regels – beetje zand en dóórslaan- dan ketst hij terug in het zand. En niet eenmaal…..

Denk je een  bunker scherp links of rechts te passeren, op weg naar de put, dan zit er gemeen verscholen een uitloper die je bal mooi opvangt.

En op iedere golfbaan is het weer even aftasten: harde bunkers, zachte bunkers en dan zul je zien dat je toch weer een variant aantreft. Gevolg: de bal vliegt eruit, over de green (juist, in een andere bunker) of hij maakt een te klein boogje en belandt weer in het zand. Liefst dicht tegen de rand dit keer, helemaal moeilijk hem er weer uit te krijgen.

 

Goede spelers snappen van bovenstaand verhaal weinig. Hindernissen vormen de ultieme UITDAGING. Geen kunst aan, brede fairways die recht naar de green leiden, zonder enig obstakel. Nee, een beetje tegensputtering van de baan maakt hem nu net aantrekkelijk. Anders is er de lol toch af!

Tja… moeten de mindere goden schoorvoetend toegeven en op hun goeie dagen doen ze dat ook. Dat is natuurlijk wel zo…..Maar….mag het, alleen heel soms hoor, een béétje minder……?

Nvoc-Golf " The Pitch"  juli 2016

Eén kus!

 

Iedere zaterdag dalen ze druppelsgewijs af naar de kom van hole 1:  nvoc’ers die er zin in hebben. Zin in een partijtje golf dat  vandaag vast vlekkeloos gaat. Ervaringen en voornemens van de week daarvoor spelen door ieders hoofd. Als ik nu eens…..je zult zien dat…..

 

Beneden staat een van de organisatoren met het lijstje in de hand, omringd door wachtende clubgenoten. Meestal schijnt de zon al lekker en vestjes en laagjes worden afgepeld. Eén kus delen de nieuwkomers ter begroeting uit aan de aangeboden wangen. Zouden we het Nederlandse gemiddelde van drie iedere keer aanhouden, dan waren we wel heel veel aan het omhelzen!

 

Er wordt flink gekeuveld, goh lang niet gezien….en de ijverigsten zijn met de balletjes in de weer op de puttinggreen. Regelmatig klinkt vermanend “fore”, als een nieuwe flight begint af te slaan. Het geklets verstomt even en de spelers krijgen in stilte alle aandacht. De meesten kunnen die missen als kiespijn: het valt verdorie niet mee mooi te slaan met al die ogen op je gericht! Zo’n eerste hole, nog niet ingespeeld en dan de green zien te bereiken! De heren krijgen een ongelukkige hoek te overwinnen, maar ook de dames voelen de druk van mooi te moeten presteren. Een klauterpartij op de beboste helling zal vast heel wat gevonden balletjes opleveren, maar veel  rollen braaf naar beneden. Niet ver genoeg, dus een mooie chip moet de afslag compenseren. En die bunker, wat ligt hij weer geweldig strategisch!

 

Naarmate de flights elkaar opvolgen en de handicaps stijgen, nemen de mislukte afslagen toe. Gelukkig hebben die spelers meer eelt op hun golfzieltje, dus ze gaan niet erg teneergeslagen de fairway op.

“Veel plezier!” klinkt het ontelbare malen.

 

Daar gaat het: op naar de score! Het begin is gemaakt.

 

Nvoc-Golf  "The Pitch"  mei 2016

NVOC-GOLF WEBSITE SPONSORED BY CAMPBELL LAMONT GOLF WWW.CLGOLF.ES AND ALEX SPANJE WWW.ALEXSPANJE.COM

 

 

  • google-plus-square
  • Twitter Square
  • facebook-square